{"title":"Hellenic Warfare \u0026 Armor","description":null,"products":[{"product_id":"vergina-shield","title":"\u003ctc\u003eΉλιος της Βεργίνας Ασπίδα σε Μαύρη Μαρμάρινη Βάση από Ορείχαλκο\u003c\/tc\u003e","description":"\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ορειχάλκινο αντίγραφο ασπίδας με τον Ήλιο της Βεργίνας, σε μαύρη μαρμάρινη βάση. Η ασπίδα (ασπίς) ήταν το αρχαιότερο ελληνικό όπλο. Η μορφή και η κατασκευή της ποικίλουν, ενώ το υλικό μπορεί να ήταν ξύλο, σίδερο, δέρμα ή ορείχαλκος. Οι αρχαίοι Έλληνες διακοσμούσαν τις ασπίδες και τις θεωρούσαν δείγματα τιμητικών διακρίσεων. Επίσης, θεωρούτο προσβολή η εγκατάλειψή της ασπίδας στο πεδίο μάχης. Η ασπίδα, ήταν από την αρχαιότητα το πιο σημαντικό από τα αμυντικά όπλα του στρατού, μέχρι την ανακάλυψη των φορητών πυροβόλων όπλων. Το σχήμα της ήταν συνήθως  στρογγυλό ή ωοειδές και ελαφρά κυρτό με έναν ιμάντα στην εσωτερική πλευρά του, μέσα από τον οποίο περνούσε ο πολεμιστής τον αριστερό του βραχίονα. Με την αριστερή του παλάμη κρατούσε την ασπίδα με μία λαβή με τέτοιον τρόπο, ώστε να προστατεύεται το σώμα του κατά τη διάρκεια της μάχης. Αυτός είναι ο λόγος που η ετυμολογία της λέξης \\\"ασπίδα\\\" είναι \\\"αν-σπιδ\\\", που σημαίνει \\\"επιφάνεια εκτεταμένη κατά μήκος του σώματος\\\". Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Αρχαίοι Ελληνες ονόμαζαν την ασπίδα \\\"όπλον\\\" και την θεωρούσαν το σύμβολο του οπλισμού, εξού και το γνωστό Λακωνικό ρητό \\\"ή ταν ή επί τας\\\". Αυτό σήμερα ερμηνεύεται ως \\\"την ασπίδα επίστρεψε ζων\\\" ή \\\"επί της ασπίδας να σε φέρουν νεκρό\\\". Επιπροσθέτως, την ασπίδα την έστελναν ως ανάθημα ή ως αφιέρωμα στους θεούς. Τη θεωρούσαν πολύτιμο λάφυρο και με αυτή έστηναν τρόπαια. Ο Μέγας Αλέξανδρος μετά τη μάχη του Γρανικού, συνόδευσε την αποστολή των τριακοσίων ασπίδων, που ως τρόπαιο νίκης τοποθετήθηκαν στην Ακρόπολη των Αθηνών. Εκτός από τους Μακεδόνες, Αθηναίοι οπλίτες έφεραν ένα δεκαεξάκτινο σύμβολο στη πανοπλία τους (6ος αιώνας π.Χ.) αλλά και ορισμένοι Σπαρτιάτες οπλίτες, έφεραν στις ασπίδες τους τον Ήλιο της Βεργίνας. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους, που ο \\\"Ήλιος της Βεργίνας\\\" πάνω σε πανοπλίες έγινε αρχαίο Πανελλήνιο συμβόλο. Συμπληρωματικά, διαπιστώνεται πως οι αρχαίοι Έλληνες ορκίζονταν πάνω στην ασπίδα, όπως και οι Ρωμαίοι πάνω στο ξίφος τους. Η ασπίδα, στη σύγχρονη εποχή, παρομοιάζεται με το προστατευτικό μέσο που κρατούν οι δυνάμεις καταστολής.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":513,\"3\":{\"1\":0},\"12\":0}\"\u003e\u003cstrong\u003eΟρειχάλκινο αντίγραφο ασπίδας με τον Ήλιο της Βεργίνας, σε μαύρη μαρμάρινη βάση. Η ασπίδα (ασπίς) ήταν το αρχαιότερο ελληνικό όπλο. Η μορφή και η κατασκευή της ποικίλουν, ενώ το υλικό μπορεί να ήταν ξύλο, σίδερο, δέρμα ή ορείχαλκος. \u003c\/strong\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ορειχάλκινο αντίγραφο ασπίδας με τον Ήλιο της Βεργίνας, σε μαύρη μαρμάρινη βάση. Η ασπίδα (ασπίς) ήταν το αρχαιότερο ελληνικό όπλο. Η μορφή και η κατασκευή της ποικίλουν, ενώ το υλικό μπορεί να ήταν ξύλο, σίδερο, δέρμα ή ορείχαλκος. Οι αρχαίοι Έλληνες διακοσμούσαν τις ασπίδες και τις θεωρούσαν δείγματα τιμητικών διακρίσεων. Επίσης, θεωρούτο προσβολή η εγκατάλειψή της ασπίδας στο πεδίο μάχης. Η ασπίδα, ήταν από την αρχαιότητα το πιο σημαντικό από τα αμυντικά όπλα του στρατού, μέχρι την ανακάλυψη των φορητών πυροβόλων όπλων. Το σχήμα της ήταν συνήθως  στρογγυλό ή ωοειδές και ελαφρά κυρτό με έναν ιμάντα στην εσωτερική πλευρά του, μέσα από τον οποίο περνούσε ο πολεμιστής τον αριστερό του βραχίονα. Με την αριστερή του παλάμη κρατούσε την ασπίδα με μία λαβή με τέτοιον τρόπο, ώστε να προστατεύεται το σώμα του κατά τη διάρκεια της μάχης. Αυτός είναι ο λόγος που η ετυμολογία της λέξης \\\"ασπίδα\\\" είναι \\\"αν-σπιδ\\\", που σημαίνει \\\"επιφάνεια εκτεταμένη κατά μήκος του σώματος\\\". Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Αρχαίοι Ελληνες ονόμαζαν την ασπίδα \\\"όπλον\\\" και την θεωρούσαν το σύμβολο του οπλισμού, εξού και το γνωστό Λακωνικό ρητό \\\"ή ταν ή επί τας\\\". Αυτό σήμερα ερμηνεύεται ως \\\"την ασπίδα επίστρεψε ζων\\\" ή \\\"επί της ασπίδας να σε φέρουν νεκρό\\\". Επιπροσθέτως, την ασπίδα την έστελναν ως ανάθημα ή ως αφιέρωμα στους θεούς. Τη θεωρούσαν πολύτιμο λάφυρο και με αυτή έστηναν τρόπαια. Ο Μέγας Αλέξανδρος μετά τη μάχη του Γρανικού, συνόδευσε την αποστολή των τριακοσίων ασπίδων, που ως τρόπαιο νίκης τοποθετήθηκαν στην Ακρόπολη των Αθηνών. Εκτός από τους Μακεδόνες, Αθηναίοι οπλίτες έφεραν ένα δεκαεξάκτινο σύμβολο στη πανοπλία τους (6ος αιώνας π.Χ.) αλλά και ορισμένοι Σπαρτιάτες οπλίτες, έφεραν στις ασπίδες τους τον Ήλιο της Βεργίνας. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους, που ο \\\"Ήλιος της Βεργίνας\\\" πάνω σε πανοπλίες έγινε αρχαίο Πανελλήνιο συμβόλο. Συμπληρωματικά, διαπιστώνεται πως οι αρχαίοι Έλληνες ορκίζονταν πάνω στην ασπίδα, όπως και οι Ρωμαίοι πάνω στο ξίφος τους. Η ασπίδα, στη σύγχρονη εποχή, παρομοιάζεται με το προστατευτικό μέσο που κρατούν οι δυνάμεις καταστολής.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":513,\"3\":{\"1\":0},\"12\":0}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ορειχάλκινο αντίγραφο ασπίδας με τον Ήλιο της Βεργίνας, σε μαύρη μαρμάρινη βάση. Η ασπίδα (ασπίς) ήταν το αρχαιότερο ελληνικό όπλο. Η μορφή και η κατασκευή της ποικίλουν, ενώ το υλικό μπορεί να ήταν ξύλο, σίδερο, δέρμα ή ορείχαλκος. Οι αρχαίοι Έλληνες διακοσμούσαν τις ασπίδες και τις θεωρούσαν δείγματα τιμητικών διακρίσεων. Επίσης, θεωρούτο προσβολή η εγκατάλειψή της ασπίδας στο πεδίο μάχης. Η ασπίδα, ήταν από την αρχαιότητα το πιο σημαντικό από τα αμυντικά όπλα του στρατού, μέχρι την ανακάλυψη των φορητών πυροβόλων όπλων. Το σχήμα της ήταν συνήθως  στρογγυλό ή ωοειδές και ελαφρά κυρτό με έναν ιμάντα στην εσωτερική πλευρά του, μέσα από τον οποίο περνούσε ο πολεμιστής τον αριστερό του βραχίονα. Με την αριστερή του παλάμη κρατούσε την ασπίδα με μία λαβή με τέτοιον τρόπο, ώστε να προστατεύεται το σώμα του κατά τη διάρκεια της μάχης. Αυτός είναι ο λόγος που η ετυμολογία της λέξης \\\"ασπίδα\\\" είναι \\\"αν-σπιδ\\\", που σημαίνει \\\"επιφάνεια εκτεταμένη κατά μήκος του σώματος\\\". Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Αρχαίοι Ελληνες ονόμαζαν την ασπίδα \\\"όπλον\\\" και την θεωρούσαν το σύμβολο του οπλισμού, εξού και το γνωστό Λακωνικό ρητό \\\"ή ταν ή επί τας\\\". Αυτό σήμερα ερμηνεύεται ως \\\"την ασπίδα επίστρεψε ζων\\\" ή \\\"επί της ασπίδας να σε φέρουν νεκρό\\\". Επιπροσθέτως, την ασπίδα την έστελναν ως ανάθημα ή ως αφιέρωμα στους θεούς. Τη θεωρούσαν πολύτιμο λάφυρο και με αυτή έστηναν τρόπαια. Ο Μέγας Αλέξανδρος μετά τη μάχη του Γρανικού, συνόδευσε την αποστολή των τριακοσίων ασπίδων, που ως τρόπαιο νίκης τοποθετήθηκαν στην Ακρόπολη των Αθηνών. Εκτός από τους Μακεδόνες, Αθηναίοι οπλίτες έφεραν ένα δεκαεξάκτινο σύμβολο στη πανοπλία τους (6ος αιώνας π.Χ.) αλλά και ορισμένοι Σπαρτιάτες οπλίτες, έφεραν στις ασπίδες τους τον Ήλιο της Βεργίνας. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους, που ο \\\"Ήλιος της Βεργίνας\\\" πάνω σε πανοπλίες έγινε αρχαίο Πανελλήνιο συμβόλο. Συμπληρωματικά, διαπιστώνεται πως οι αρχαίοι Έλληνες ορκίζονταν πάνω στην ασπίδα, όπως και οι Ρωμαίοι πάνω στο ξίφος τους. Η ασπίδα, στη σύγχρονη εποχή, παρομοιάζεται με το προστατευτικό μέσο που κρατούν οι δυνάμεις καταστολής.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":513,\"3\":{\"1\":0},\"12\":0}\"\u003eΟι αρχαίοι Έλληνες διακοσμούσαν τις ασπίδες και τις θεωρούσαν δείγματα τιμητικών διακρίσεων. Επίσης, θεωρούτο προσβολή η εγκατάλειψή της ασπίδας στο πεδίο μάχης. Η ασπίδα, ήταν από την αρχαιότητα το πιο σημαντικό από τα αμυντικά όπλα του στρατού, μέχρι την ανακάλυψη των φορητών πυροβόλων όπλων. Το σχήμα της ήταν συνήθως στρογγυλό ή ωοειδές και ελαφρά κυρτό με έναν ιμάντα στην εσωτερική πλευρά του, μέσα από τον οποίο περνούσε ο πολεμιστής τον αριστερό του βραχίονα. Με την αριστερή του παλάμη κρατούσε την ασπίδα με μία λαβή με τέτοιον τρόπο, ώστε να προστατεύεται το σώμα του κατά τη διάρκεια της μάχης. Αυτός είναι ο λόγος που η ετυμολογία της λέξης \"ασπίδα\" είναι \"αν-σπιδ\", που σημαίνει \"επιφάνεια εκτεταμένη κατά μήκος του σώματος\". Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Αρχαίοι Ελληνες ονόμαζαν την ασπίδα \"όπλον\" και την θεωρούσαν το σύμβολο του οπλισμού, εξού και το γνωστό Λακωνικό ρητό \"ή ταν ή επί τας\". Αυτό σήμερα ερμηνεύεται ως \"την ασπίδα επίστρεψε ζων\" ή \"επί της ασπίδας να σε φέρουν νεκρό\". Επιπροσθέτως, την ασπίδα την έστελναν ως ανάθημα ή ως αφιέρωμα στους θεούς. Τη θεωρούσαν πολύτιμο λάφυρο και με αυτή έστηναν τρόπαια. Ο Μέγας Αλέξανδρος μετά τη μάχη του Γρανικού, συνόδευσε την αποστολή των τριακοσίων ασπίδων, που ως τρόπαιο νίκης τοποθετήθηκαν στην Ακρόπολη των Αθηνών. Εκτός από τους Μακεδόνες, Αθηναίοι οπλίτες έφεραν ένα δεκαεξάκτινο σύμβολο στη πανοπλία τους (6ος αιώνας π.Χ.) αλλά και ορισμένοι Σπαρτιάτες οπλίτες, έφεραν στις ασπίδες τους τον Ήλιο της Βεργίνας. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους, που ο \"Ήλιος της Βεργίνας\" πάνω σε πανοπλίες έγινε αρχαίο Πανελλήνιο συμβόλο. Συμπληρωματικά, διαπιστώνεται πως οι αρχαίοι Έλληνες ορκίζονταν πάνω στην ασπίδα, όπως και οι Ρωμαίοι πάνω στο ξίφος τους. Η ασπίδα, στη σύγχρονη εποχή, παρομοιάζεται με το προστατευτικό μέσο που κρατούν οι δυνάμεις καταστολής.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e","brand":"Bronze","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":32124392833079,"sku":"2006000255","price":103.0,"currency_code":"EUR","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/vergina-shield.gif?v=1593251528"},{"product_id":"corinthian-helmet","title":"\u003ctc\u003eΜικρή Κορινθιακή Περικεφαλαία σε Μαύρη Μαρμάρινη Βάση από Ορείχαλκο\u003c\/tc\u003e","description":"\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Οι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο. Πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία) προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":513,\"3\":{\"1\":0},\"12\":0}\"\u003e\u003cstrong\u003eΟι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο. Πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. \u003c\/strong\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Οι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο. Πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία) προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":513,\"3\":{\"1\":0},\"12\":0}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Οι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο. Πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία) προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":513,\"3\":{\"1\":0},\"12\":0}\"\u003eΧρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία) προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e","brand":"Bronze","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":32124394143799,"sku":"2006000257","price":40.0,"currency_code":"EUR","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/corinthian-helmet.gif?v=1593251551"},{"product_id":"helmet-with-a-meander-design","title":"\u003ctc\u003eΜικρή Περικεφαλαία με Μοτίβο Μαιάνδρου σε Μαύρη Μαρμάρινη Βάση από Ορείχαλκο\u003c\/tc\u003e","description":"\u003cdiv\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\u003cdiv\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cstrong\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Οι=\"\" περικεφαλαίες=\"\" στην=\"\" αρχαία=\"\" Ελλάδα=\"\" ήταν=\"\" φτιαγμένες=\"\" από=\"\" ξύλο=\"\" ή=\"\" μέταλλο,=\"\" πρωτοεμφανίστηκαν=\"\" κατά=\"\" τον=\"\" 8ο=\"\" αιώνα=\"\" π.Χ.=\"\" και=\"\" εξελίχθηκαν=\"\" σταδιακά=\"\" έως=\"\" τα=\"\" μέσα=\"\" του=\"\" 5ου=\"\" Χρησιμοποιήθηκαν=\"\" ως=\"\" προστασία=\"\" στο=\"\" κεφάλι=\"\" κομιστή=\"\" την=\"\" διάρκεια=\"\" πολέμου=\"\" συχνά=\"\" κορυφή=\"\" είχαν=\"\" λοφίο=\"\" ουρά=\"\" αλόγου.=\"\" Ο=\"\" Ηρόδοτος=\"\" αναφέρει=\"\" ότι=\"\" το=\"\" συγκεκριμένο=\"\" κράνος=\"\" (περικεφαλαία),=\"\" προέρχεται=\"\" Κόρινθο.=\"\" Η=\"\" τέχνη=\"\" της=\"\" κατασκευής=\"\" παρόμοια=\"\" με=\"\" μεταλλικών=\"\" σκευών=\"\" απαιτούσε=\"\" μεγάλη=\"\" δεξιοτεχνία.=\"\" h=\"\" κορινθιακή=\"\" περικεφαλαία=\"\" είναι=\"\" χαρακτηριστική=\"\" διότι=\"\" κάλυπτε=\"\" ολόκληρο=\"\" λαιμό=\"\" σχισμές=\"\" για=\"\" μάτια=\"\" στόμα,=\"\" ενώ=\"\" είχε=\"\" παραγνάθους.=\"\" Οι=\"\" αρχαίοι=\"\" Έλληνες=\"\" κοσμούσαν=\"\" σχέδιο=\"\" μαιάνδρου,=\"\" καθότι=\"\" αρχαιότερα=\"\" ελληνικά=\"\" στοιχεία=\"\" συμβολίζει=\"\" νίκη.=\"\" Επιπλέον,=\"\" θεωρούσαν=\"\" συκγκεκριμένη=\"\" πιο=\"\" τυχερή=\"\" προς=\"\" έκβαση=\"\" πολέμου.\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":513,\"3\":{\"1\":0},\"12\":0}\"=\"\"\u003eΟι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο, πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. \u003c\/span\u003e\u003c\/strong\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Οι=\"\" περικεφαλαίες=\"\" στην=\"\" αρχαία=\"\" Ελλάδα=\"\" ήταν=\"\" φτιαγμένες=\"\" από=\"\" ξύλο=\"\" ή=\"\" μέταλλο,=\"\" πρωτοεμφανίστηκαν=\"\" κατά=\"\" τον=\"\" 8ο=\"\" αιώνα=\"\" π.Χ.=\"\" και=\"\" εξελίχθηκαν=\"\" σταδιακά=\"\" έως=\"\" τα=\"\" μέσα=\"\" του=\"\" 5ου=\"\" Χρησιμοποιήθηκαν=\"\" ως=\"\" προστασία=\"\" στο=\"\" κεφάλι=\"\" κομιστή=\"\" την=\"\" διάρκεια=\"\" πολέμου=\"\" συχνά=\"\" κορυφή=\"\" είχαν=\"\" λοφίο=\"\" ουρά=\"\" αλόγου.=\"\" Ο=\"\" Ηρόδοτος=\"\" αναφέρει=\"\" ότι=\"\" το=\"\" συγκεκριμένο=\"\" κράνος=\"\" (περικεφαλαία),=\"\" προέρχεται=\"\" Κόρινθο.=\"\" Η=\"\" τέχνη=\"\" της=\"\" κατασκευής=\"\" παρόμοια=\"\" με=\"\" μεταλλικών=\"\" σκευών=\"\" απαιτούσε=\"\" μεγάλη=\"\" δεξιοτεχνία.=\"\" h=\"\" κορινθιακή=\"\" περικεφαλαία=\"\" είναι=\"\" χαρακτηριστική=\"\" διότι=\"\" κάλυπτε=\"\" ολόκληρο=\"\" λαιμό=\"\" σχισμές=\"\" για=\"\" μάτια=\"\" στόμα,=\"\" ενώ=\"\" είχε=\"\" παραγνάθους.=\"\" Οι=\"\" αρχαίοι=\"\" Έλληνες=\"\" κοσμούσαν=\"\" σχέδιο=\"\" μαιάνδρου,=\"\" καθότι=\"\" αρχαιότερα=\"\" ελληνικά=\"\" στοιχεία=\"\" συμβολίζει=\"\" νίκη.=\"\" Επιπλέον,=\"\" θεωρούσαν=\"\" συκγκεκριμένη=\"\" πιο=\"\" τυχερή=\"\" προς=\"\" έκβαση=\"\" πολέμου.\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":513,\"3\":{\"1\":0},\"12\":0}\"=\"\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Οι=\"\" περικεφαλαίες=\"\" στην=\"\" αρχαία=\"\" Ελλάδα=\"\" ήταν=\"\" φτιαγμένες=\"\" από=\"\" ξύλο=\"\" ή=\"\" μέταλλο,=\"\" πρωτοεμφανίστηκαν=\"\" κατά=\"\" τον=\"\" 8ο=\"\" αιώνα=\"\" π.Χ.=\"\" και=\"\" εξελίχθηκαν=\"\" σταδιακά=\"\" έως=\"\" τα=\"\" μέσα=\"\" του=\"\" 5ου=\"\" Χρησιμοποιήθηκαν=\"\" ως=\"\" προστασία=\"\" στο=\"\" κεφάλι=\"\" κομιστή=\"\" την=\"\" διάρκεια=\"\" πολέμου=\"\" συχνά=\"\" κορυφή=\"\" είχαν=\"\" λοφίο=\"\" ουρά=\"\" αλόγου.=\"\" Ο=\"\" Ηρόδοτος=\"\" αναφέρει=\"\" ότι=\"\" το=\"\" συγκεκριμένο=\"\" κράνος=\"\" (περικεφαλαία),=\"\" προέρχεται=\"\" Κόρινθο.=\"\" Η=\"\" τέχνη=\"\" της=\"\" κατασκευής=\"\" παρόμοια=\"\" με=\"\" μεταλλικών=\"\" σκευών=\"\" απαιτούσε=\"\" μεγάλη=\"\" δεξιοτεχνία.=\"\" h=\"\" κορινθιακή=\"\" περικεφαλαία=\"\" είναι=\"\" χαρακτηριστική=\"\" διότι=\"\" κάλυπτε=\"\" ολόκληρο=\"\" λαιμό=\"\" σχισμές=\"\" για=\"\" μάτια=\"\" στόμα,=\"\" ενώ=\"\" είχε=\"\" παραγνάθους.=\"\" Οι=\"\" αρχαίοι=\"\" Έλληνες=\"\" κοσμούσαν=\"\" σχέδιο=\"\" μαιάνδρου,=\"\" καθότι=\"\" αρχαιότερα=\"\" ελληνικά=\"\" στοιχεία=\"\" συμβολίζει=\"\" νίκη.=\"\" Επιπλέον,=\"\" θεωρούσαν=\"\" συκγκεκριμένη=\"\" πιο=\"\" τυχερή=\"\" προς=\"\" έκβαση=\"\" πολέμου.\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":513,\"3\":{\"1\":0},\"12\":0}\"=\"\"\u003eΟ Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία), προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους. Οι αρχαίοι Έλληνες συχνά κοσμούσαν την περικεφαλαία με το σχέδιο του μαιάνδρου, καθότι είναι από τα αρχαιότερα ελληνικά στοιχεία και συμβολίζει την νίκη. Επιπλέον, θεωρούσαν την συγκεκριμένη περικεφαλαία πιο τυχερή ως προς την έκβαση του πολέμου.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003c\/div\u003e","brand":"Bronze","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":32124394176567,"sku":"2006001718","price":85.0,"currency_code":"EUR","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/helmet-with-a-meander-design.gif?v=1746687763"},{"product_id":"spartan-shield-of-king-leonidas","title":"\u003ctc\u003eΗ Ασπίδα του Λεωνίδα από Μπρούντζο\u003c\/tc\u003e","description":"\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες». (Κ. Καβάφης)\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003cstrong\u003eΟ Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ.\u003c\/strong\u003e \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες». (Κ. Καβάφης)\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες». (Κ. Καβάφης)\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003eΟ Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες». (Κ. Καβάφης)\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cem\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες». (Κ. Καβάφης)\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e«Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες». (Κ. Καβάφης)\u003c\/span\u003e\u003c\/em\u003e\u003c\/div\u003e","brand":"Bronze","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":39652682989623,"sku":"2006001723","price":65.0,"currency_code":"EUR","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/The-Shiled-of-Leonidas.jpg?v=1643622137"},{"product_id":"spartan-warrior","title":"\u003ctc\u003eΠολεμιστής με Κράνος σε Πλέξι-Γκλας Βάση από Μπρούντζο\u003c\/tc\u003e","description":"\n\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Ειδώλιο=\"\" Σπαρτιάτη=\"\" από=\"\" ορείχαλκο=\"\" σε=\"\" βάση=\"\" πλέξι.=\"\" Κατά=\"\" την=\"\" αρχαιότητα,=\"\" το=\"\" μοναδικό=\"\" μέλημα=\"\" του=\"\" πολεμιστή=\"\" ήταν=\"\" πώς=\"\" να=\"\" εκφράσει=\"\" με=\"\" τον=\"\" πιο=\"\" σωστό=\"\" τρόπο=\"\" «Σπαρτιάτικη=\"\" Αρετή».=\"\" Ένας=\"\" τρόπος=\"\" ζωής=\"\" που=\"\" ξεπερνά=\"\" κατά=\"\" πολύ=\"\" τα=\"\" μικροαστικά=\"\" σημερινά=\"\" ιδανικά=\"\" και=\"\" οδηγεί=\"\" άνθρωπο=\"\" στο=\"\" ελέγχει=\"\" εαυτό=\"\" φαινομενικά=\"\" όρια,=\"\" καλλιεργώντας=\"\" έναν=\"\" ηρωικό=\"\" ζωής.=\"\" ​​\\nΗ=\"\" εκπαίδευση=\"\" άρχιζε=\"\" παιδική=\"\" ηλικία=\"\" αφορούσε=\"\" τόσο=\"\" αγόρια=\"\" όσο=\"\" κορίτσια.=\"\" Ο=\"\" στόχος=\"\" κορίτσια=\"\" γίνουν=\"\" «καλές=\"\" μητέρες=\"\" πολεμιστών»=\"\" «αήττητοι=\"\" πολεμιστές».=\"\" Σε=\"\" 7=\"\" ετών=\"\" αναλάμβανε=\"\" των=\"\" παιδιών=\"\" κράτος=\"\" ειδικοί=\"\" παιδαγωγοί=\"\" (Παιδοτρίβες)=\"\" καλλιεργούσαν=\"\" στον=\"\" νεαρό=\"\" ένα=\"\" πνεύμα=\"\" \u0026=\"\" μια=\"\" ενάρετη=\"\" ψυχή=\"\" είχε=\"\" ως=\"\" αποτέλεσμα=\"\" δυνατό=\"\" υγιές=\"\" σώμα=\"\" θα=\"\" μπορούσε=\"\" ανταπεξέλθει=\"\" οποιαδήποτε=\"\" δυσκολία.\\nΗ=\"\" τέχνη,=\"\" η=\"\" μουσική,=\"\" παιχνίδια=\"\" οι=\"\" εργασίες=\"\" ομαδικού=\"\" χαρακτήρα,=\"\" πολεμικοί=\"\" χοροί=\"\" επιβίωση=\"\" στην=\"\" άγρια=\"\" φύση=\"\" χωρίς=\"\" καμιά=\"\" βοήθεια,=\"\" σφυρηλατούσαν=\"\" χαρακτήρα=\"\" κύρια=\"\" χαρακτηριστικά=\"\" ανδρεία=\"\" αυτοθυσία.=\"\" Οι=\"\" αγώνες=\"\" δρόμου,=\"\" άλματα,=\"\" πάλης,=\"\" ρίξιμο=\"\" ακοντίου=\"\" δίσκου,=\"\" συμπλήρωναν=\"\" νέου,=\"\" έτσι=\"\" ώστε=\"\" γεννηθεί=\"\" ένας=\"\" πραγματικός=\"\" πολεμιστής=\"\" σώμα.\\nΑποτελέσματα=\"\" αυτής=\"\" της=\"\" διαπαιδαγώγησης=\"\" βαθιά=\"\" αγάπη=\"\" για=\"\" πατρίδα=\"\" τέτοιο=\"\" σημείο=\"\" ο=\"\" Σπαρτιάτης=\"\" δεν=\"\" δίσταζε=\"\" προσφέρει=\"\" τη=\"\" ζωή=\"\" υπεράσπισή=\"\" της.=\"\" Το=\"\" θάρρος,=\"\" αυτοθυσία,=\"\" ανδρεία,=\"\" δύναμη,=\"\" ταπεινότητα,=\"\" τόλμη=\"\" σεβασμός=\"\" στους=\"\" θεούς=\"\" φυσικά=\"\" αποτελέσματα=\"\" σπαρτιάτικης=\"\" εκπαίδευσης.\\nΗ=\"\" αρχαία=\"\" ελληνική=\"\" ιστορία=\"\" είναι=\"\" γεμάτη=\"\" ηρωικές=\"\" πράξεις=\"\" Σπαρτιατών=\"\" αποκορύφωμα=\"\" τις=\"\" Θερμοπύλες,=\"\" όπου=\"\" 300=\"\" Σπαρτιάτες=\"\" Βασιλιά=\"\" τους=\"\" Λεωνίδα=\"\" έδωσαν=\"\" ανθρωπότητα=\"\" πρότυπο=\"\" φιλοσοφική=\"\" στάση=\"\" θανάτου.\\nΓια=\"\" εκτέλεση=\"\" καθήκοντος,=\"\" εχθρό,=\"\" μάχη=\"\" τιμή=\"\" αξιοπρέπεια,=\"\" πόλεμος=\"\" πάθος,=\"\" φόβο=\"\" βία,=\"\" αφιέρωση=\"\" νίκης,=\"\" αυτοθυσία=\"\" αποτελούσαν=\"\" μέσα=\"\" εκπλήρωση=\"\" ενσάρκωση=\"\" σπαρτιατικού=\"\" ιδεώδους.\\nΈνα=\"\" σπαρτιατικό=\"\" ιδεώδες=\"\" μπορεί=\"\" εκφραστεί=\"\" λίγα=\"\" λόγια,=\"\" σαν=\"\" αυτά=\"\" έμειναν=\"\" αναλλοίωτα=\"\" μετά=\"\" χιλιάδες=\"\" χρόνια,=\"\" όταν=\"\" Πέρσες=\"\" ζήτησαν=\"\" παραδώσουν=\"\" όπλα=\"\" αυτοί=\"\" απάντησαν:=\"\" \\\"Μολών=\"\" λαβέ\\\".\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"=\"\"\u003e\u003cstrong\u003eΕιδώλιο Σπαρτιάτη από ορείχαλκο σε βάση πλέξι. Κατά την αρχαιότητα, το μοναδικό μέλημα του Σπαρτιάτη πολεμιστή ήταν το πώς να εκφράσει με τον πιο σωστό τρόπο την «Σπαρτιάτικη Αρετή». Ένας τρόπος ζωής που ξεπερνά κατά πολύ τα μικροαστικά σημερινά ιδανικά και οδηγεί τον άνθρωπο στο να ελέγχει τον εαυτό του και να ξεπερνά κατά πολύ τα φαινομενικά του όρια, καλλιεργώντας έναν ηρωικό τρόπο ζωής. ​​\u003c\/strong\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Ειδώλιο=\"\" Σπαρτιάτη=\"\" από=\"\" ορείχαλκο=\"\" σε=\"\" βάση=\"\" πλέξι.=\"\" Κατά=\"\" την=\"\" αρχαιότητα,=\"\" το=\"\" μοναδικό=\"\" μέλημα=\"\" του=\"\" πολεμιστή=\"\" ήταν=\"\" πώς=\"\" να=\"\" εκφράσει=\"\" με=\"\" τον=\"\" πιο=\"\" σωστό=\"\" τρόπο=\"\" «Σπαρτιάτικη=\"\" Αρετή».=\"\" Ένας=\"\" τρόπος=\"\" ζωής=\"\" που=\"\" ξεπερνά=\"\" κατά=\"\" πολύ=\"\" τα=\"\" μικροαστικά=\"\" σημερινά=\"\" ιδανικά=\"\" και=\"\" οδηγεί=\"\" άνθρωπο=\"\" στο=\"\" ελέγχει=\"\" εαυτό=\"\" φαινομενικά=\"\" όρια,=\"\" καλλιεργώντας=\"\" έναν=\"\" ηρωικό=\"\" ζωής.=\"\" ​​\\nΗ=\"\" εκπαίδευση=\"\" άρχιζε=\"\" παιδική=\"\" ηλικία=\"\" αφορούσε=\"\" τόσο=\"\" αγόρια=\"\" όσο=\"\" κορίτσια.=\"\" Ο=\"\" στόχος=\"\" κορίτσια=\"\" γίνουν=\"\" «καλές=\"\" μητέρες=\"\" πολεμιστών»=\"\" «αήττητοι=\"\" πολεμιστές».=\"\" Σε=\"\" 7=\"\" ετών=\"\" αναλάμβανε=\"\" των=\"\" παιδιών=\"\" κράτος=\"\" ειδικοί=\"\" παιδαγωγοί=\"\" (Παιδοτρίβες)=\"\" καλλιεργούσαν=\"\" στον=\"\" νεαρό=\"\" ένα=\"\" πνεύμα=\"\" \u0026=\"\" μια=\"\" ενάρετη=\"\" ψυχή=\"\" είχε=\"\" ως=\"\" αποτέλεσμα=\"\" δυνατό=\"\" υγιές=\"\" σώμα=\"\" θα=\"\" μπορούσε=\"\" ανταπεξέλθει=\"\" οποιαδήποτε=\"\" δυσκολία.\\nΗ=\"\" τέχνη,=\"\" η=\"\" μουσική,=\"\" παιχνίδια=\"\" οι=\"\" εργασίες=\"\" ομαδικού=\"\" χαρακτήρα,=\"\" πολεμικοί=\"\" χοροί=\"\" επιβίωση=\"\" στην=\"\" άγρια=\"\" φύση=\"\" χωρίς=\"\" καμιά=\"\" βοήθεια,=\"\" σφυρηλατούσαν=\"\" χαρακτήρα=\"\" κύρια=\"\" χαρακτηριστικά=\"\" ανδρεία=\"\" αυτοθυσία.=\"\" Οι=\"\" αγώνες=\"\" δρόμου,=\"\" άλματα,=\"\" πάλης,=\"\" ρίξιμο=\"\" ακοντίου=\"\" δίσκου,=\"\" συμπλήρωναν=\"\" νέου,=\"\" έτσι=\"\" ώστε=\"\" γεννηθεί=\"\" ένας=\"\" πραγματικός=\"\" πολεμιστής=\"\" σώμα.\\nΑποτελέσματα=\"\" αυτής=\"\" της=\"\" διαπαιδαγώγησης=\"\" βαθιά=\"\" αγάπη=\"\" για=\"\" πατρίδα=\"\" τέτοιο=\"\" σημείο=\"\" ο=\"\" Σπαρτιάτης=\"\" δεν=\"\" δίσταζε=\"\" προσφέρει=\"\" τη=\"\" ζωή=\"\" υπεράσπισή=\"\" της.=\"\" Το=\"\" θάρρος,=\"\" αυτοθυσία,=\"\" ανδρεία,=\"\" δύναμη,=\"\" ταπεινότητα,=\"\" τόλμη=\"\" σεβασμός=\"\" στους=\"\" θεούς=\"\" φυσικά=\"\" αποτελέσματα=\"\" σπαρτιάτικης=\"\" εκπαίδευσης.\\nΗ=\"\" αρχαία=\"\" ελληνική=\"\" ιστορία=\"\" είναι=\"\" γεμάτη=\"\" ηρωικές=\"\" πράξεις=\"\" Σπαρτιατών=\"\" αποκορύφωμα=\"\" τις=\"\" Θερμοπύλες,=\"\" όπου=\"\" 300=\"\" Σπαρτιάτες=\"\" Βασιλιά=\"\" τους=\"\" Λεωνίδα=\"\" έδωσαν=\"\" ανθρωπότητα=\"\" πρότυπο=\"\" φιλοσοφική=\"\" στάση=\"\" θανάτου.\\nΓια=\"\" εκτέλεση=\"\" καθήκοντος,=\"\" εχθρό,=\"\" μάχη=\"\" τιμή=\"\" αξιοπρέπεια,=\"\" πόλεμος=\"\" πάθος,=\"\" φόβο=\"\" βία,=\"\" αφιέρωση=\"\" νίκης,=\"\" αυτοθυσία=\"\" αποτελούσαν=\"\" μέσα=\"\" εκπλήρωση=\"\" ενσάρκωση=\"\" σπαρτιατικού=\"\" ιδεώδους.\\nΈνα=\"\" σπαρτιατικό=\"\" ιδεώδες=\"\" μπορεί=\"\" εκφραστεί=\"\" λίγα=\"\" λόγια,=\"\" σαν=\"\" αυτά=\"\" έμειναν=\"\" αναλλοίωτα=\"\" μετά=\"\" χιλιάδες=\"\" χρόνια,=\"\" όταν=\"\" Πέρσες=\"\" ζήτησαν=\"\" παραδώσουν=\"\" όπλα=\"\" αυτοί=\"\" απάντησαν:=\"\" \\\"Μολών=\"\" λαβέ\\\".\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"=\"\"\u003e\u003cbr\u003eΗ εκπαίδευση άρχιζε από την παιδική ηλικία και αφορούσε τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια. Ο στόχος ήταν τα κορίτσια να γίνουν «καλές μητέρες πολεμιστών» και τα αγόρια να γίνουν «αήττητοι πολεμιστές». Σε ηλικία 7 ετών αναλάμβανε την εκπαίδευση των παιδιών το κράτος και ειδικοί παιδαγωγοί (Παιδοτρίβες) καλλιεργούσαν στον νεαρό Σπαρτιάτη ένα ηρωικό πνεύμα \u0026 μια ενάρετη ψυχή που είχε ως αποτέλεσμα ένα δυνατό και υγιές σώμα που θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε οποιαδήποτε δυσκολία.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Ειδώλιο=\"\" Σπαρτιάτη=\"\" από=\"\" ορείχαλκο=\"\" σε=\"\" βάση=\"\" πλέξι.=\"\" Κατά=\"\" την=\"\" αρχαιότητα,=\"\" το=\"\" μοναδικό=\"\" μέλημα=\"\" του=\"\" πολεμιστή=\"\" ήταν=\"\" πώς=\"\" να=\"\" εκφράσει=\"\" με=\"\" τον=\"\" πιο=\"\" σωστό=\"\" τρόπο=\"\" «Σπαρτιάτικη=\"\" Αρετή».=\"\" Ένας=\"\" τρόπος=\"\" ζωής=\"\" που=\"\" ξεπερνά=\"\" κατά=\"\" πολύ=\"\" τα=\"\" μικροαστικά=\"\" σημερινά=\"\" ιδανικά=\"\" και=\"\" οδηγεί=\"\" άνθρωπο=\"\" στο=\"\" ελέγχει=\"\" εαυτό=\"\" φαινομενικά=\"\" όρια,=\"\" καλλιεργώντας=\"\" έναν=\"\" ηρωικό=\"\" ζωής.=\"\" ​​\\nΗ=\"\" εκπαίδευση=\"\" άρχιζε=\"\" παιδική=\"\" ηλικία=\"\" αφορούσε=\"\" τόσο=\"\" αγόρια=\"\" όσο=\"\" κορίτσια.=\"\" Ο=\"\" στόχος=\"\" κορίτσια=\"\" γίνουν=\"\" «καλές=\"\" μητέρες=\"\" πολεμιστών»=\"\" «αήττητοι=\"\" πολεμιστές».=\"\" Σε=\"\" 7=\"\" ετών=\"\" αναλάμβανε=\"\" των=\"\" παιδιών=\"\" κράτος=\"\" ειδικοί=\"\" παιδαγωγοί=\"\" (Παιδοτρίβες)=\"\" καλλιεργούσαν=\"\" στον=\"\" νεαρό=\"\" ένα=\"\" πνεύμα=\"\" \u0026=\"\" μια=\"\" ενάρετη=\"\" ψυχή=\"\" είχε=\"\" ως=\"\" αποτέλεσμα=\"\" δυνατό=\"\" υγιές=\"\" σώμα=\"\" θα=\"\" μπορούσε=\"\" ανταπεξέλθει=\"\" οποιαδήποτε=\"\" δυσκολία.\\nΗ=\"\" τέχνη,=\"\" η=\"\" μουσική,=\"\" παιχνίδια=\"\" οι=\"\" εργασίες=\"\" ομαδικού=\"\" χαρακτήρα,=\"\" πολεμικοί=\"\" χοροί=\"\" επιβίωση=\"\" στην=\"\" άγρια=\"\" φύση=\"\" χωρίς=\"\" καμιά=\"\" βοήθεια,=\"\" σφυρηλατούσαν=\"\" χαρακτήρα=\"\" κύρια=\"\" χαρακτηριστικά=\"\" ανδρεία=\"\" αυτοθυσία.=\"\" Οι=\"\" αγώνες=\"\" δρόμου,=\"\" άλματα,=\"\" πάλης,=\"\" ρίξιμο=\"\" ακοντίου=\"\" δίσκου,=\"\" συμπλήρωναν=\"\" νέου,=\"\" έτσι=\"\" ώστε=\"\" γεννηθεί=\"\" ένας=\"\" πραγματικός=\"\" πολεμιστής=\"\" σώμα.\\nΑποτελέσματα=\"\" αυτής=\"\" της=\"\" διαπαιδαγώγησης=\"\" βαθιά=\"\" αγάπη=\"\" για=\"\" πατρίδα=\"\" τέτοιο=\"\" σημείο=\"\" ο=\"\" Σπαρτιάτης=\"\" δεν=\"\" δίσταζε=\"\" προσφέρει=\"\" τη=\"\" ζωή=\"\" υπεράσπισή=\"\" της.=\"\" Το=\"\" θάρρος,=\"\" αυτοθυσία,=\"\" ανδρεία,=\"\" δύναμη,=\"\" ταπεινότητα,=\"\" τόλμη=\"\" σεβασμός=\"\" στους=\"\" θεούς=\"\" φυσικά=\"\" αποτελέσματα=\"\" σπαρτιάτικης=\"\" εκπαίδευσης.\\nΗ=\"\" αρχαία=\"\" ελληνική=\"\" ιστορία=\"\" είναι=\"\" γεμάτη=\"\" ηρωικές=\"\" πράξεις=\"\" Σπαρτιατών=\"\" αποκορύφωμα=\"\" τις=\"\" Θερμοπύλες,=\"\" όπου=\"\" 300=\"\" Σπαρτιάτες=\"\" Βασιλιά=\"\" τους=\"\" Λεωνίδα=\"\" έδωσαν=\"\" ανθρωπότητα=\"\" πρότυπο=\"\" φιλοσοφική=\"\" στάση=\"\" θανάτου.\\nΓια=\"\" εκτέλεση=\"\" καθήκοντος,=\"\" εχθρό,=\"\" μάχη=\"\" τιμή=\"\" αξιοπρέπεια,=\"\" πόλεμος=\"\" πάθος,=\"\" φόβο=\"\" βία,=\"\" αφιέρωση=\"\" νίκης,=\"\" αυτοθυσία=\"\" αποτελούσαν=\"\" μέσα=\"\" εκπλήρωση=\"\" ενσάρκωση=\"\" σπαρτιατικού=\"\" ιδεώδους.\\nΈνα=\"\" σπαρτιατικό=\"\" ιδεώδες=\"\" μπορεί=\"\" εκφραστεί=\"\" λίγα=\"\" λόγια,=\"\" σαν=\"\" αυτά=\"\" έμειναν=\"\" αναλλοίωτα=\"\" μετά=\"\" χιλιάδες=\"\" χρόνια,=\"\" όταν=\"\" Πέρσες=\"\" ζήτησαν=\"\" παραδώσουν=\"\" όπλα=\"\" αυτοί=\"\" απάντησαν:=\"\" \\\"Μολών=\"\" λαβέ\\\".\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"=\"\"\u003e\u003cbr\u003eΗ τέχνη, η μουσική, τα παιχνίδια και οι εργασίες ομαδικού χαρακτήρα, οι πολεμικοί χοροί και η επιβίωση στην άγρια φύση χωρίς καμιά βοήθεια, σφυρηλατούσαν έναν χαρακτήρα με κύρια χαρακτηριστικά την ανδρεία και την αυτοθυσία. Οι αγώνες δρόμου, τα άλματα, οι αγώνες πάλης, το ρίξιμο του ακοντίου και του δίσκου, συμπλήρωναν την εκπαίδευση του νέου, έτσι ώστε να γεννηθεί ένας πραγματικός πολεμιστής τόσο στο πνεύμα όσο και στο σώμα.\u003cbr\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Ειδώλιο=\"\" Σπαρτιάτη=\"\" από=\"\" ορείχαλκο=\"\" σε=\"\" βάση=\"\" πλέξι.=\"\" Κατά=\"\" την=\"\" αρχαιότητα,=\"\" το=\"\" μοναδικό=\"\" μέλημα=\"\" του=\"\" πολεμιστή=\"\" ήταν=\"\" πώς=\"\" να=\"\" εκφράσει=\"\" με=\"\" τον=\"\" πιο=\"\" σωστό=\"\" τρόπο=\"\" «Σπαρτιάτικη=\"\" Αρετή».=\"\" Ένας=\"\" τρόπος=\"\" ζωής=\"\" που=\"\" ξεπερνά=\"\" κατά=\"\" πολύ=\"\" τα=\"\" μικροαστικά=\"\" σημερινά=\"\" ιδανικά=\"\" και=\"\" οδηγεί=\"\" άνθρωπο=\"\" στο=\"\" ελέγχει=\"\" εαυτό=\"\" φαινομενικά=\"\" όρια,=\"\" καλλιεργώντας=\"\" έναν=\"\" ηρωικό=\"\" ζωής.=\"\" ​​\\nΗ=\"\" εκπαίδευση=\"\" άρχιζε=\"\" παιδική=\"\" ηλικία=\"\" αφορούσε=\"\" τόσο=\"\" αγόρια=\"\" όσο=\"\" κορίτσια.=\"\" Ο=\"\" στόχος=\"\" κορίτσια=\"\" γίνουν=\"\" «καλές=\"\" μητέρες=\"\" πολεμιστών»=\"\" «αήττητοι=\"\" πολεμιστές».=\"\" Σε=\"\" 7=\"\" ετών=\"\" αναλάμβανε=\"\" των=\"\" παιδιών=\"\" κράτος=\"\" ειδικοί=\"\" παιδαγωγοί=\"\" (Παιδοτρίβες)=\"\" καλλιεργούσαν=\"\" στον=\"\" νεαρό=\"\" ένα=\"\" πνεύμα=\"\" \u0026=\"\" μια=\"\" ενάρετη=\"\" ψυχή=\"\" είχε=\"\" ως=\"\" αποτέλεσμα=\"\" δυνατό=\"\" υγιές=\"\" σώμα=\"\" θα=\"\" μπορούσε=\"\" ανταπεξέλθει=\"\" οποιαδήποτε=\"\" δυσκολία.\\nΗ=\"\" τέχνη,=\"\" η=\"\" μουσική,=\"\" παιχνίδια=\"\" οι=\"\" εργασίες=\"\" ομαδικού=\"\" χαρακτήρα,=\"\" πολεμικοί=\"\" χοροί=\"\" επιβίωση=\"\" στην=\"\" άγρια=\"\" φύση=\"\" χωρίς=\"\" καμιά=\"\" βοήθεια,=\"\" σφυρηλατούσαν=\"\" χαρακτήρα=\"\" κύρια=\"\" χαρακτηριστικά=\"\" ανδρεία=\"\" αυτοθυσία.=\"\" Οι=\"\" αγώνες=\"\" δρόμου,=\"\" άλματα,=\"\" πάλης,=\"\" ρίξιμο=\"\" ακοντίου=\"\" δίσκου,=\"\" συμπλήρωναν=\"\" νέου,=\"\" έτσι=\"\" ώστε=\"\" γεννηθεί=\"\" ένας=\"\" πραγματικός=\"\" πολεμιστής=\"\" σώμα.\\nΑποτελέσματα=\"\" αυτής=\"\" της=\"\" διαπαιδαγώγησης=\"\" βαθιά=\"\" αγάπη=\"\" για=\"\" πατρίδα=\"\" τέτοιο=\"\" σημείο=\"\" ο=\"\" Σπαρτιάτης=\"\" δεν=\"\" δίσταζε=\"\" προσφέρει=\"\" τη=\"\" ζωή=\"\" υπεράσπισή=\"\" της.=\"\" Το=\"\" θάρρος,=\"\" αυτοθυσία,=\"\" ανδρεία,=\"\" δύναμη,=\"\" ταπεινότητα,=\"\" τόλμη=\"\" σεβασμός=\"\" στους=\"\" θεούς=\"\" φυσικά=\"\" αποτελέσματα=\"\" σπαρτιάτικης=\"\" εκπαίδευσης.\\nΗ=\"\" αρχαία=\"\" ελληνική=\"\" ιστορία=\"\" είναι=\"\" γεμάτη=\"\" ηρωικές=\"\" πράξεις=\"\" Σπαρτιατών=\"\" αποκορύφωμα=\"\" τις=\"\" Θερμοπύλες,=\"\" όπου=\"\" 300=\"\" Σπαρτιάτες=\"\" Βασιλιά=\"\" τους=\"\" Λεωνίδα=\"\" έδωσαν=\"\" ανθρωπότητα=\"\" πρότυπο=\"\" φιλοσοφική=\"\" στάση=\"\" θανάτου.\\nΓια=\"\" εκτέλεση=\"\" καθήκοντος,=\"\" εχθρό,=\"\" μάχη=\"\" τιμή=\"\" αξιοπρέπεια,=\"\" πόλεμος=\"\" πάθος,=\"\" φόβο=\"\" βία,=\"\" αφιέρωση=\"\" νίκης,=\"\" αυτοθυσία=\"\" αποτελούσαν=\"\" μέσα=\"\" εκπλήρωση=\"\" ενσάρκωση=\"\" σπαρτιατικού=\"\" ιδεώδους.\\nΈνα=\"\" σπαρτιατικό=\"\" ιδεώδες=\"\" μπορεί=\"\" εκφραστεί=\"\" λίγα=\"\" λόγια,=\"\" σαν=\"\" αυτά=\"\" έμειναν=\"\" αναλλοίωτα=\"\" μετά=\"\" χιλιάδες=\"\" χρόνια,=\"\" όταν=\"\" Πέρσες=\"\" ζήτησαν=\"\" παραδώσουν=\"\" όπλα=\"\" αυτοί=\"\" απάντησαν:=\"\" \\\"Μολών=\"\" λαβέ\\\".\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"=\"\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Ειδώλιο=\"\" Σπαρτιάτη=\"\" από=\"\" ορείχαλκο=\"\" σε=\"\" βάση=\"\" πλέξι.=\"\" Κατά=\"\" την=\"\" αρχαιότητα,=\"\" το=\"\" μοναδικό=\"\" μέλημα=\"\" του=\"\" πολεμιστή=\"\" ήταν=\"\" πώς=\"\" να=\"\" εκφράσει=\"\" με=\"\" τον=\"\" πιο=\"\" σωστό=\"\" τρόπο=\"\" «Σπαρτιάτικη=\"\" Αρετή».=\"\" Ένας=\"\" τρόπος=\"\" ζωής=\"\" που=\"\" ξεπερνά=\"\" κατά=\"\" πολύ=\"\" τα=\"\" μικροαστικά=\"\" σημερινά=\"\" ιδανικά=\"\" και=\"\" οδηγεί=\"\" άνθρωπο=\"\" στο=\"\" ελέγχει=\"\" εαυτό=\"\" φαινομενικά=\"\" όρια,=\"\" καλλιεργώντας=\"\" έναν=\"\" ηρωικό=\"\" ζωής.=\"\" ​​\\nΗ=\"\" εκπαίδευση=\"\" άρχιζε=\"\" παιδική=\"\" ηλικία=\"\" αφορούσε=\"\" τόσο=\"\" αγόρια=\"\" όσο=\"\" κορίτσια.=\"\" Ο=\"\" στόχος=\"\" κορίτσια=\"\" γίνουν=\"\" «καλές=\"\" μητέρες=\"\" πολεμιστών»=\"\" «αήττητοι=\"\" πολεμιστές».=\"\" Σε=\"\" 7=\"\" ετών=\"\" αναλάμβανε=\"\" των=\"\" παιδιών=\"\" κράτος=\"\" ειδικοί=\"\" παιδαγωγοί=\"\" (Παιδοτρίβες)=\"\" καλλιεργούσαν=\"\" στον=\"\" νεαρό=\"\" ένα=\"\" πνεύμα=\"\" \u0026=\"\" μια=\"\" ενάρετη=\"\" ψυχή=\"\" είχε=\"\" ως=\"\" αποτέλεσμα=\"\" δυνατό=\"\" υγιές=\"\" σώμα=\"\" θα=\"\" μπορούσε=\"\" ανταπεξέλθει=\"\" οποιαδήποτε=\"\" δυσκολία.\\nΗ=\"\" τέχνη,=\"\" η=\"\" μουσική,=\"\" παιχνίδια=\"\" οι=\"\" εργασίες=\"\" ομαδικού=\"\" χαρακτήρα,=\"\" πολεμικοί=\"\" χοροί=\"\" επιβίωση=\"\" στην=\"\" άγρια=\"\" φύση=\"\" χωρίς=\"\" καμιά=\"\" βοήθεια,=\"\" σφυρηλατούσαν=\"\" χαρακτήρα=\"\" κύρια=\"\" χαρακτηριστικά=\"\" ανδρεία=\"\" αυτοθυσία.=\"\" Οι=\"\" αγώνες=\"\" δρόμου,=\"\" άλματα,=\"\" πάλης,=\"\" ρίξιμο=\"\" ακοντίου=\"\" δίσκου,=\"\" συμπλήρωναν=\"\" νέου,=\"\" έτσι=\"\" ώστε=\"\" γεννηθεί=\"\" ένας=\"\" πραγματικός=\"\" πολεμιστής=\"\" σώμα.\\nΑποτελέσματα=\"\" αυτής=\"\" της=\"\" διαπαιδαγώγησης=\"\" βαθιά=\"\" αγάπη=\"\" για=\"\" πατρίδα=\"\" τέτοιο=\"\" σημείο=\"\" ο=\"\" Σπαρτιάτης=\"\" δεν=\"\" δίσταζε=\"\" προσφέρει=\"\" τη=\"\" ζωή=\"\" υπεράσπισή=\"\" της.=\"\" Το=\"\" θάρρος,=\"\" αυτοθυσία,=\"\" ανδρεία,=\"\" δύναμη,=\"\" ταπεινότητα,=\"\" τόλμη=\"\" σεβασμός=\"\" στους=\"\" θεούς=\"\" φυσικά=\"\" αποτελέσματα=\"\" σπαρτιάτικης=\"\" εκπαίδευσης.\\nΗ=\"\" αρχαία=\"\" ελληνική=\"\" ιστορία=\"\" είναι=\"\" γεμάτη=\"\" ηρωικές=\"\" πράξεις=\"\" Σπαρτιατών=\"\" αποκορύφωμα=\"\" τις=\"\" Θερμοπύλες,=\"\" όπου=\"\" 300=\"\" Σπαρτιάτες=\"\" Βασιλιά=\"\" τους=\"\" Λεωνίδα=\"\" έδωσαν=\"\" ανθρωπότητα=\"\" πρότυπο=\"\" φιλοσοφική=\"\" στάση=\"\" θανάτου.\\nΓια=\"\" εκτέλεση=\"\" καθήκοντος,=\"\" εχθρό,=\"\" μάχη=\"\" τιμή=\"\" αξιοπρέπεια,=\"\" πόλεμος=\"\" πάθος,=\"\" φόβο=\"\" βία,=\"\" αφιέρωση=\"\" νίκης,=\"\" αυτοθυσία=\"\" αποτελούσαν=\"\" μέσα=\"\" εκπλήρωση=\"\" ενσάρκωση=\"\" σπαρτιατικού=\"\" ιδεώδους.\\nΈνα=\"\" σπαρτιατικό=\"\" ιδεώδες=\"\" μπορεί=\"\" εκφραστεί=\"\" λίγα=\"\" λόγια,=\"\" σαν=\"\" αυτά=\"\" έμειναν=\"\" αναλλοίωτα=\"\" μετά=\"\" χιλιάδες=\"\" χρόνια,=\"\" όταν=\"\" Πέρσες=\"\" ζήτησαν=\"\" παραδώσουν=\"\" όπλα=\"\" αυτοί=\"\" απάντησαν:=\"\" \\\"Μολών=\"\" λαβέ\\\".\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"=\"\"\u003eΑποτελέσματα αυτής της διαπαιδαγώγησης ήταν μια βαθιά αγάπη για την πατρίδα σε τέτοιο σημείο που ο Σπαρτιάτης πολεμιστής δεν δίσταζε να προσφέρει τη ζωή του για την υπεράσπισή της. Το θάρρος, η αυτοθυσία, η ανδρεία, η δύναμη, η ταπεινότητα, η τόλμη και ο σεβασμός στους θεούς ήταν φυσικά αποτελέσματα της σπαρτιάτικης εκπαίδευσης.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Ειδώλιο=\"\" Σπαρτιάτη=\"\" από=\"\" ορείχαλκο=\"\" σε=\"\" βάση=\"\" πλέξι.=\"\" Κατά=\"\" την=\"\" αρχαιότητα,=\"\" το=\"\" μοναδικό=\"\" μέλημα=\"\" του=\"\" πολεμιστή=\"\" ήταν=\"\" πώς=\"\" να=\"\" εκφράσει=\"\" με=\"\" τον=\"\" πιο=\"\" σωστό=\"\" τρόπο=\"\" «Σπαρτιάτικη=\"\" Αρετή».=\"\" Ένας=\"\" τρόπος=\"\" ζωής=\"\" που=\"\" ξεπερνά=\"\" κατά=\"\" πολύ=\"\" τα=\"\" μικροαστικά=\"\" σημερινά=\"\" ιδανικά=\"\" και=\"\" οδηγεί=\"\" άνθρωπο=\"\" στο=\"\" ελέγχει=\"\" εαυτό=\"\" φαινομενικά=\"\" όρια,=\"\" καλλιεργώντας=\"\" έναν=\"\" ηρωικό=\"\" ζωής.=\"\" ​​\\nΗ=\"\" εκπαίδευση=\"\" άρχιζε=\"\" παιδική=\"\" ηλικία=\"\" αφορούσε=\"\" τόσο=\"\" αγόρια=\"\" όσο=\"\" κορίτσια.=\"\" Ο=\"\" στόχος=\"\" κορίτσια=\"\" γίνουν=\"\" «καλές=\"\" μητέρες=\"\" πολεμιστών»=\"\" «αήττητοι=\"\" πολεμιστές».=\"\" Σε=\"\" 7=\"\" ετών=\"\" αναλάμβανε=\"\" των=\"\" παιδιών=\"\" κράτος=\"\" ειδικοί=\"\" παιδαγωγοί=\"\" (Παιδοτρίβες)=\"\" καλλιεργούσαν=\"\" στον=\"\" νεαρό=\"\" ένα=\"\" πνεύμα=\"\" \u0026=\"\" μια=\"\" ενάρετη=\"\" ψυχή=\"\" είχε=\"\" ως=\"\" αποτέλεσμα=\"\" δυνατό=\"\" υγιές=\"\" σώμα=\"\" θα=\"\" μπορούσε=\"\" ανταπεξέλθει=\"\" οποιαδήποτε=\"\" δυσκολία.\\nΗ=\"\" τέχνη,=\"\" η=\"\" μουσική,=\"\" παιχνίδια=\"\" οι=\"\" εργασίες=\"\" ομαδικού=\"\" χαρακτήρα,=\"\" πολεμικοί=\"\" χοροί=\"\" επιβίωση=\"\" στην=\"\" άγρια=\"\" φύση=\"\" χωρίς=\"\" καμιά=\"\" βοήθεια,=\"\" σφυρηλατούσαν=\"\" χαρακτήρα=\"\" κύρια=\"\" χαρακτηριστικά=\"\" ανδρεία=\"\" αυτοθυσία.=\"\" Οι=\"\" αγώνες=\"\" δρόμου,=\"\" άλματα,=\"\" πάλης,=\"\" ρίξιμο=\"\" ακοντίου=\"\" δίσκου,=\"\" συμπλήρωναν=\"\" νέου,=\"\" έτσι=\"\" ώστε=\"\" γεννηθεί=\"\" ένας=\"\" πραγματικός=\"\" πολεμιστής=\"\" σώμα.\\nΑποτελέσματα=\"\" αυτής=\"\" της=\"\" διαπαιδαγώγησης=\"\" βαθιά=\"\" αγάπη=\"\" για=\"\" πατρίδα=\"\" τέτοιο=\"\" σημείο=\"\" ο=\"\" Σπαρτιάτης=\"\" δεν=\"\" δίσταζε=\"\" προσφέρει=\"\" τη=\"\" ζωή=\"\" υπεράσπισή=\"\" της.=\"\" Το=\"\" θάρρος,=\"\" αυτοθυσία,=\"\" ανδρεία,=\"\" δύναμη,=\"\" ταπεινότητα,=\"\" τόλμη=\"\" σεβασμός=\"\" στους=\"\" θεούς=\"\" φυσικά=\"\" αποτελέσματα=\"\" σπαρτιάτικης=\"\" εκπαίδευσης.\\nΗ=\"\" αρχαία=\"\" ελληνική=\"\" ιστορία=\"\" είναι=\"\" γεμάτη=\"\" ηρωικές=\"\" πράξεις=\"\" Σπαρτιατών=\"\" αποκορύφωμα=\"\" τις=\"\" Θερμοπύλες,=\"\" όπου=\"\" 300=\"\" Σπαρτιάτες=\"\" Βασιλιά=\"\" τους=\"\" Λεωνίδα=\"\" έδωσαν=\"\" ανθρωπότητα=\"\" πρότυπο=\"\" φιλοσοφική=\"\" στάση=\"\" θανάτου.\\nΓια=\"\" εκτέλεση=\"\" καθήκοντος,=\"\" εχθρό,=\"\" μάχη=\"\" τιμή=\"\" αξιοπρέπεια,=\"\" πόλεμος=\"\" πάθος,=\"\" φόβο=\"\" βία,=\"\" αφιέρωση=\"\" νίκης,=\"\" αυτοθυσία=\"\" αποτελούσαν=\"\" μέσα=\"\" εκπλήρωση=\"\" ενσάρκωση=\"\" σπαρτιατικού=\"\" ιδεώδους.\\nΈνα=\"\" σπαρτιατικό=\"\" ιδεώδες=\"\" μπορεί=\"\" εκφραστεί=\"\" λίγα=\"\" λόγια,=\"\" σαν=\"\" αυτά=\"\" έμειναν=\"\" αναλλοίωτα=\"\" μετά=\"\" χιλιάδες=\"\" χρόνια,=\"\" όταν=\"\" Πέρσες=\"\" ζήτησαν=\"\" παραδώσουν=\"\" όπλα=\"\" αυτοί=\"\" απάντησαν:=\"\" \\\"Μολών=\"\" λαβέ\\\".\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"=\"\"\u003e\u003cbr\u003eΗ αρχαία ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από ηρωικές πράξεις των Σπαρτιατών με αποκορύφωμα τις Θερμοπύλες, όπου 300 Σπαρτιάτες με τον Βασιλιά τους τον Λεωνίδα έδωσαν στην ανθρωπότητα ένα πρότυπο πολεμιστή με φιλοσοφική στάση ζωής και θανάτου.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\" 1\":2,\"2\":\"Ειδώλιο=\"\" Σπαρτιάτη=\"\" από=\"\" ορείχαλκο=\"\" σε=\"\" βάση=\"\" πλέξι.=\"\" Κατά=\"\" την=\"\" αρχαιότητα,=\"\" το=\"\" μοναδικό=\"\" μέλημα=\"\" του=\"\" πολεμιστή=\"\" ήταν=\"\" πώς=\"\" να=\"\" εκφράσει=\"\" με=\"\" τον=\"\" πιο=\"\" σωστό=\"\" τρόπο=\"\" «Σπαρτιάτικη=\"\" Αρετή».=\"\" Ένας=\"\" τρόπος=\"\" ζωής=\"\" που=\"\" ξεπερνά=\"\" κατά=\"\" πολύ=\"\" τα=\"\" μικροαστικά=\"\" σημερινά=\"\" ιδανικά=\"\" και=\"\" οδηγεί=\"\" άνθρωπο=\"\" στο=\"\" ελέγχει=\"\" εαυτό=\"\" φαινομενικά=\"\" όρια,=\"\" καλλιεργώντας=\"\" έναν=\"\" ηρωικό=\"\" ζωής.=\"\" ​​\\nΗ=\"\" εκπαίδευση=\"\" άρχιζε=\"\" παιδική=\"\" ηλικία=\"\" αφορούσε=\"\" τόσο=\"\" αγόρια=\"\" όσο=\"\" κορίτσια.=\"\" Ο=\"\" στόχος=\"\" κορίτσια=\"\" γίνουν=\"\" «καλές=\"\" μητέρες=\"\" πολεμιστών»=\"\" «αήττητοι=\"\" πολεμιστές».=\"\" Σε=\"\" 7=\"\" ετών=\"\" αναλάμβανε=\"\" των=\"\" παιδιών=\"\" κράτος=\"\" ειδικοί=\"\" παιδαγωγοί=\"\" (Παιδοτρίβες)=\"\" καλλιεργούσαν=\"\" στον=\"\" νεαρό=\"\" ένα=\"\" πνεύμα=\"\" \u0026=\"\" μια=\"\" ενάρετη=\"\" ψυχή=\"\" είχε=\"\" ως=\"\" αποτέλεσμα=\"\" δυνατό=\"\" υγιές=\"\" σώμα=\"\" θα=\"\" μπορούσε=\"\" ανταπεξέλθει=\"\" οποιαδήποτε=\"\" δυσκολία.\\nΗ=\"\" τέχνη,=\"\" η=\"\" μουσική,=\"\" παιχνίδια=\"\" οι=\"\" εργασίες=\"\" ομαδικού=\"\" χαρακτήρα,=\"\" πολεμικοί=\"\" χοροί=\"\" επιβίωση=\"\" στην=\"\" άγρια=\"\" φύση=\"\" χωρίς=\"\" καμιά=\"\" βοήθεια,=\"\" σφυρηλατούσαν=\"\" χαρακτήρα=\"\" κύρια=\"\" χαρακτηριστικά=\"\" ανδρεία=\"\" αυτοθυσία.=\"\" Οι=\"\" αγώνες=\"\" δρόμου,=\"\" άλματα,=\"\" πάλης,=\"\" ρίξιμο=\"\" ακοντίου=\"\" δίσκου,=\"\" συμπλήρωναν=\"\" νέου,=\"\" έτσι=\"\" ώστε=\"\" γεννηθεί=\"\" ένας=\"\" πραγματικός=\"\" πολεμιστής=\"\" σώμα.\\nΑποτελέσματα=\"\" αυτής=\"\" της=\"\" διαπαιδαγώγησης=\"\" βαθιά=\"\" αγάπη=\"\" για=\"\" πατρίδα=\"\" τέτοιο=\"\" σημείο=\"\" ο=\"\" Σπαρτιάτης=\"\" δεν=\"\" δίσταζε=\"\" προσφέρει=\"\" τη=\"\" ζωή=\"\" υπεράσπισή=\"\" της.=\"\" Το=\"\" θάρρος,=\"\" αυτοθυσία,=\"\" ανδρεία,=\"\" δύναμη,=\"\" ταπεινότητα,=\"\" τόλμη=\"\" σεβασμός=\"\" στους=\"\" θεούς=\"\" φυσικά=\"\" αποτελέσματα=\"\" σπαρτιάτικης=\"\" εκπαίδευσης.\\nΗ=\"\" αρχαία=\"\" ελληνική=\"\" ιστορία=\"\" είναι=\"\" γεμάτη=\"\" ηρωικές=\"\" πράξεις=\"\" Σπαρτιατών=\"\" αποκορύφωμα=\"\" τις=\"\" Θερμοπύλες,=\"\" όπου=\"\" 300=\"\" Σπαρτιάτες=\"\" Βασιλιά=\"\" τους=\"\" Λεωνίδα=\"\" έδωσαν=\"\" ανθρωπότητα=\"\" πρότυπο=\"\" φιλοσοφική=\"\" στάση=\"\" θανάτου.\\nΓια=\"\" εκτέλεση=\"\" καθήκοντος,=\"\" εχθρό,=\"\" μάχη=\"\" τιμή=\"\" αξιοπρέπεια,=\"\" πόλεμος=\"\" πάθος,=\"\" φόβο=\"\" βία,=\"\" αφιέρωση=\"\" νίκης,=\"\" αυτοθυσία=\"\" αποτελούσαν=\"\" μέσα=\"\" εκπλήρωση=\"\" ενσάρκωση=\"\" σπαρτιατικού=\"\" ιδεώδους.\\nΈνα=\"\" σπαρτιατικό=\"\" ιδεώδες=\"\" μπορεί=\"\" εκφραστεί=\"\" λίγα=\"\" λόγια,=\"\" σαν=\"\" αυτά=\"\" έμειναν=\"\" αναλλοίωτα=\"\" μετά=\"\" χιλιάδες=\"\" χρόνια,=\"\" όταν=\"\" Πέρσες=\"\" ζήτησαν=\"\" παραδώσουν=\"\" όπλα=\"\" αυτοί=\"\" απάντησαν:=\"\" \\\"Μολών=\"\" λαβέ\\\".\"}\"=\"\" data-sheets-userformat=\"{\" 2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"=\"\"\u003e\u003cbr\u003eΓια τον Σπαρτιάτη πολεμιστή η εκτέλεση του καθήκοντος, ο σεβασμός στον εχθρό, η μάχη με τιμή και αξιοπρέπεια, ο πόλεμος χωρίς πάθος, φόβο και βία, η αφιέρωση της νίκης, η ανδρεία, η τόλμη και η αυτοθυσία αποτελούσαν μέσα για την εκπλήρωση και την ενσάρκωση του σπαρτιατικού ιδεώδους. Ένα σπαρτιατικό ιδεώδες που μπορεί να εκφραστεί με πολύ λίγα λόγια, σαν αυτά που έμειναν αναλλοίωτα μετά από χιλιάδες χρόνια, όταν οι Πέρσες ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες να τους παραδώσουν τα όπλα τους αυτοί απάντησαν: \"Μολών λαβέ\".\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n","brand":"Bronze","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":39652809375799,"sku":"2006000665","price":85.0,"currency_code":"EUR","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/Spartan-Warrior-with-a-Shield-Back.jpg?v=1643634063"},{"product_id":"meander-helmet","title":"\u003ctc\u003eΠερικεφαλαία Σπαρτιατικής Έμπνευσης με Μοτίβο Μαιάνδρου σε Μπρούντζο\u003c\/tc\u003e","description":"\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Οι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο, πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία), προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους. Οι αρχαίοι Έλληνες συχνά κοσμούσαν την περικεφαλαία με το σχέδιο του μαιάνδρου, καθότι είναι από τα αρχαιότερα ελληνικά στοιχεία και συμβολίζει την νίκη. Επιπλέον, θεωρούσαν την συκγκεκριμένη περικεφαλαία πιο τυχερή ως προς την έκβαση του πολέμου.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":4224,\"10\":2,\"15\":\"arial, sans, sans-serif\"}\"\u003eΟι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο, πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία), προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους. Οι αρχαίοι Έλληνες συχνά κοσμούσαν την περικεφαλαία με το σχέδιο του μαιάνδρου, καθότι είναι από τα αρχαιότερα ελληνικά στοιχεία και συμβολίζει την νίκη. Επιπλέον, θεωρούσαν την συγκεκριμένη περικεφαλαία πιο τυχερή ως προς την έκβαση του πολέμου.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e","brand":"Brass","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":39691728126007,"sku":"2006002851","price":70.0,"currency_code":"EUR","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/helmet.jpg?v=1647250936"},{"product_id":"the-spartan-shield-of-king-leonidas","title":"\u003ctc\u003eH Σπαρτιάτικη Ασπίδα του Λεωνίδα σε Μεγάλο Μέγεθος από Μπρούντζο\u003c\/tc\u003e","description":"\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» (Κ. Καβάφης).\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003cstrong\u003eΟ Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ.\u003c\/strong\u003e \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» (Κ. Καβάφης).\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» (Κ. Καβάφης).\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003eΟ Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» (Κ. Καβάφης).\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Ο Λεωνίδας ήταν αρχαίος Έλληνας με καταγωγή από τη δυναστεία των Αγιαδών και διατέλεσε βασιλιάς της Σπάρτης από το 490 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του στη μάχη των Θερμοπυλών κατά των Περσών το 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας ανέλαβε την ηγεσία του συμμαχικού ελληνικού στρατού και κατάφερε με επιτυχία να τους κρατήσει ενωμένους και να ξεχάσουν τις διαφορές τους. Η στρατιωτική του ευφυΐα έγινε εμφανής τον Αύγουστο του 480 π.Χ. στο στενό των Θερμοπυλών, με το τρόπο που παρέταξε τα στρατιωτικά τμήματα και με τη ταχύτητα με την οποία τα ενάλλασσε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον πολυπληθέστατο στρατό των Περσών, ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς προέβαλε γενναία αντίσταση, εκμεταλλευόμενος και τη φυσική διαμόρφωση της θέσης. Όταν ο Ξέρξης τού απέστειλε αγγελιαφόρο και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να παραδοθεί, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε «Μολών λαβέ», δηλαδή «έλα να τα πάρεις», θέλοντας έτσι να τον προκαλέσει να δώσει μάχη και να αποδείξει την αξία του. Προς τιμή του Λεωνίδα στην ελληνιστική περίοδο οι Σπαρτιάτες ανήγειραν ένα ναό, το Λεωνιδαίο, και τελούσαν μια ετήσια γιορτή, τα Λεωνίδαια. Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε πολλές φάσεις της ιστορίας. Οι σύγχρονοι Έλληνες το χρησιμοποίησαν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την επανάσταση του 1821. Ο Λεωνίδας με τον στρατό του, έπεσαν ηρωικά σε μια μάχη που έμεινε στην παγκόσμια ιστορία να συμβολίζει την ανδρεία και την αυτοθυσία. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» (Κ. Καβάφης).\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003cem\u003e«Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» (Κ. Καβάφης).\u003c\/em\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e","brand":"Bronze \u0026 Brass","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":39720216494135,"sku":"2006001356","price":325.0,"currency_code":"EUR","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/shield_1356.jpg?v=1649995727"},{"product_id":"wrestling","title":"\u003ctc\u003eΗ Πάλη, Μπρούντζινο Γλυπτό\u003c\/tc\u003e","description":"\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πάλη είναι από τα αρχαιότερα ατομικά αθλήματα. Η προέλευσή της ξεκινά πολλούς αιώνες πριν. Ο Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα, η οποία γράφτηκε τον 8ο π.χ. αιώνα, τους αγώνες πάλης προς τιμήν του Πάτροκλου κατά την πολιορκία της Τροίας και την αναμέτρηση του βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα με τον Αίαντα, γιο του βασιλιά της Σαλαμίνας, Τελαμώνα. Η αρχαία ελληνική πάλη απαιτούσε συνδυασμό τέχνης, ευκινησίας και δύναμης. Αποτελούσε μέρος του πεντάθλου, αλλά στους πανελλήνιους αγώνες συμπεριλαμβάνονταν και ως ανεξάρτητο άθλημα. Τα είδη της πάλης ήταν δύο: η ορθία πάλη και η κάτω πάλη. Στην ορθία πάλη αρκούσε ο παλαιστής να ρίξει τον αντίπαλό του κάτω τρεις φορές για να ανακηρυχθεί νικητής. Στην κάτω πάλη δεν αρκούσε η πτώση. Ο αγώνας συνεχίζονταν ώσπου ο ένας εκ των δύο αθλητών να παραδεχθεί την ήττα του. Ο παλαιστής ύψωνε το χέρι του με τον μέσο δείκτη τεντωμένο για να τον δει ο κριτής.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":2236962},\"15\":\"Roboto\",\"16\":10}\"\u003e\u003cstrong\u003eΗ πάλη είναι από τα αρχαιότερα ατομικά αθλήματα. Η προέλευσή της ξεκινά πολλούς αιώνες πριν. Ο Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα, η οποία γράφτηκε τον 8ο π.χ. αιώνα, τους αγώνες πάλης προς τιμήν του Πάτροκλου κατά την πολιορκία της Τροίας και την αναμέτρηση του βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα με τον Αίαντα, γιο του βασιλιά της Σαλαμίνας, Τελαμώνα.\u003c\/strong\u003e \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πάλη είναι από τα αρχαιότερα ατομικά αθλήματα. Η προέλευσή της ξεκινά πολλούς αιώνες πριν. Ο Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα, η οποία γράφτηκε τον 8ο π.χ. αιώνα, τους αγώνες πάλης προς τιμήν του Πάτροκλου κατά την πολιορκία της Τροίας και την αναμέτρηση του βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα με τον Αίαντα, γιο του βασιλιά της Σαλαμίνας, Τελαμώνα. Η αρχαία ελληνική πάλη απαιτούσε συνδυασμό τέχνης, ευκινησίας και δύναμης. Αποτελούσε μέρος του πεντάθλου, αλλά στους πανελλήνιους αγώνες συμπεριλαμβάνονταν και ως ανεξάρτητο άθλημα. Τα είδη της πάλης ήταν δύο: η ορθία πάλη και η κάτω πάλη. Στην ορθία πάλη αρκούσε ο παλαιστής να ρίξει τον αντίπαλό του κάτω τρεις φορές για να ανακηρυχθεί νικητής. Στην κάτω πάλη δεν αρκούσε η πτώση. Ο αγώνας συνεχίζονταν ώσπου ο ένας εκ των δύο αθλητών να παραδεχθεί την ήττα του. Ο παλαιστής ύψωνε το χέρι του με τον μέσο δείκτη τεντωμένο για να τον δει ο κριτής.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":2236962},\"15\":\"Roboto\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πάλη είναι από τα αρχαιότερα ατομικά αθλήματα. Η προέλευσή της ξεκινά πολλούς αιώνες πριν. Ο Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα, η οποία γράφτηκε τον 8ο π.χ. αιώνα, τους αγώνες πάλης προς τιμήν του Πάτροκλου κατά την πολιορκία της Τροίας και την αναμέτρηση του βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα με τον Αίαντα, γιο του βασιλιά της Σαλαμίνας, Τελαμώνα. Η αρχαία ελληνική πάλη απαιτούσε συνδυασμό τέχνης, ευκινησίας και δύναμης. Αποτελούσε μέρος του πεντάθλου, αλλά στους πανελλήνιους αγώνες συμπεριλαμβάνονταν και ως ανεξάρτητο άθλημα. Τα είδη της πάλης ήταν δύο: η ορθία πάλη και η κάτω πάλη. Στην ορθία πάλη αρκούσε ο παλαιστής να ρίξει τον αντίπαλό του κάτω τρεις φορές για να ανακηρυχθεί νικητής. Στην κάτω πάλη δεν αρκούσε η πτώση. Ο αγώνας συνεχίζονταν ώσπου ο ένας εκ των δύο αθλητών να παραδεχθεί την ήττα του. Ο παλαιστής ύψωνε το χέρι του με τον μέσο δείκτη τεντωμένο για να τον δει ο κριτής.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":2236962},\"15\":\"Roboto\",\"16\":10}\"\u003eΗ αρχαία ελληνική πάλη απαιτούσε συνδυασμό τέχνης, ευκινησίας και δύναμης. Αποτελούσε μέρος του πεντάθλου, αλλά στους πανελλήνιους αγώνες συμπεριλαμβάνονταν και ως ανεξάρτητο άθλημα. Τα είδη της πάλης ήταν δύο: η ορθία πάλη και η κάτω πάλη. Στην ορθία πάλη αρκούσε ο παλαιστής να ρίξει τον αντίπαλό του κάτω τρεις φορές για να ανακηρυχθεί νικητής. Στην κάτω πάλη δεν αρκούσε η πτώση. Ο αγώνας συνεχίζονταν ώσπου ο ένας εκ των δύο αθλητών να παραδεχθεί την ήττα του. Ο παλαιστής ύψωνε το χέρι του με τον μέσο δείκτη τεντωμένο για να τον δει ο κριτής.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e","brand":"Brass","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":40109991297079,"sku":"2006000862","price":85.0,"currency_code":"EUR","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/pali.jpg?v=1677741380"},{"product_id":"boxers","title":"\u003ctc\u003eΟι Παλαιστές σε Μπρούντζο\u003c\/tc\u003e","description":"\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003cstrong\u003eΗ πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου.\u003c\/strong\u003e \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003eΗ πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003eΚατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003eΗ αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003eΣτους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003eΤέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003eΣτην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. \u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Η πυγμή ήταν ένα από τα παλαιότερα και δυναμικότερα αγωνίσματα των αρχαίων Ελλήνων το οποίο ήταν γνωστό από την Μυκηναϊκή και την Μινωική εποχή με βαθιές ρίζες από την Ελληνική Προϊστορία. Αναφέρεται και στα Ομηρικά Έπη σαν ένα από τα αγωνίσματα που διεξήχθησαν προς τιμήν του Πατρόκλου. Η πυγμή μπαίνει σαν αγώνισμα στην Ολυμπία στην 23η Ολυμπιάδα (668π.Χ.). Οι πυγμάχοι φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες (ειδικά λουριά από λεπτό δέρμα βοδιού) με σκοπό να έχουν τον καρπό τους και τα δάχτυλά τους σφιγμένα και σταθερά. Περίπου στον 3ο αιώνα π.χ. οι πυγμάχοι χρησιμοποίησαν μία νέα μέθοδο προστασίας των χεριών τους, φορώντας ένα είδος έτοιμου γαντιού από περιτυλιγμένους ιμάντες. Κατά την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων χρησιμοποίησαν γάντια ενισχυμένα από σίδερο και μολύβι. Οι ιμάντες κατά εποχές διέφεραν, εξελίσσονταν και είχαν διαφορετικές ονομασίες όπως: 1. Μειλίχαι ή Στρόφια (δέρμα γύρω από τον καρπό), 2. Σφαίραι, 3. Οξείς Ιμάντες (γάντι από έτοιμους περιτυλιγμένους ιμάντες), 4. Caestus (ρωμαϊκό γάντι από σίδερο και μολύβι). Η αλλαγή στους ιμάντες είχε σαν επακόλουθο σημαντικές αλλαγές στην τεχνική της πυγμής. Κατά την χρήση των μειλιχών απαιτείτο υψηλή τεχνική ευκινησία επιδεξιότητα και ευλυγισία, ενώ κατά την χρήση των οξέων ιμάντων ο αγώνας γινόταν βίαιος και λιγότερο τεχνικός απαιτώντας δυνατά χτυπήματα με έμφαση στην άμυνα. Σίγουρα η αρχαία πυγμή ήταν διαφορετική από την σημερινή. Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα, δεν γνωρίζουμε τις διαστάσεις του χώρου που αγωνιζόντουσαν οι πυγμάχοι και τέλος, οι αθλητές αγωνίζονταν έως ότου ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να «απαγορεύσει» δηλαδή με ύψωση ενός ή και των δύο δακτύλων να δηλώσει την ήττα του. Ο κριτής είχε την δυνατότητα έπειτα από συμφωνία και των δύο αντιπάλων να σταματήσει για λίγο τον αγώνα ούτως ώστε να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν αργότερα. Στους Έλληνες πυγμάχους φαίνεται ότι άρεσαν τα χτυπήματα στο κεφάλι λόγω του ότι ήταν πιο αποτελεσματικά. Πολλή μεγάλη σημασία κατά την διάρκεια ενός αγώνα είχε η θέση που ελάμβαναν οι παίκτες σε σχέση με τον ήλιο. Ο αθλητής ο οποίος είχε απέναντί του τον ήλιο συνήθως έχανε τον αγώνα. Τέλος, όταν στον αγώνα δεν υπήρχε νικητής, οι αθλητές μπορούσαν να ζητήσουν τη λεγόμενη «κλίμακα», δηλαδή καθόντουσαν ακίνητοι ο ένας απέναντι από τον άλλο και μετά από κλήρο αντάλλασσαν χτυπήματα έως ότου να πέσει ο ένας εκ των δύο. Στην πυγμή υπήρχαν απαγορευτικοί κανόνες όπως: 1. οι λαβές, 2. χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και 3. η ενίσχυση των ιμάντων με περισσότερα εξογκώματα από λουριά και η χρησιμοποίηση χοιρινού δέρματος. Παρόλα τα προστατευτικά σίγουρα υπήρχαν συχνοί τραυματισμοί έως και θάνατοι. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":15105,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0,\"14\":{\"1\":2,\"2\":0},\"15\":\"Arial\",\"16\":10}\"\u003eΟι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια, Ιππόμαχος από την Ηλεία, ο Μελαγκόμας από την Μικρά Ασία και πολλοί άλλοι.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e","brand":"Brass","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46334149034313,"sku":"2006000866","price":180.0,"currency_code":"EUR","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/DSC_0744.jpg?v=1678262917"},{"product_id":"helmet","title":"\u003ctc\u003eΜπρούντζινη Κορινθιακή Περικεφαλαία σε Λευκή Μαρμάρινη Βάση\u003c\/tc\u003e","description":"\u003cstyle type=\"text\/css\"\u003e\u003c!--td {border: 1px solid #cccccc;}br {mso-data-placement:same-cell;}--\u003e\u003c\/style\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Οι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο. Πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία) προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"\u003e\u003cstrong\u003eΟι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο. Πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. \u003c\/strong\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Οι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο. Πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία) προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"\u003e\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e\n\u003cdiv\u003e\u003cspan data-sheets-value=\"{\"1\":2,\"2\":\"Οι περικεφαλαίες στην αρχαία Ελλάδα ήταν φτιαγμένες από ξύλο ή μέταλλο. Πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξελίχθηκαν σταδιακά έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Χρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία) προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους.\"}\" data-sheets-userformat=\"{\"2\":769,\"3\":{\"1\":0},\"11\":3,\"12\":0}\"\u003eΧρησιμοποιήθηκαν ως προστασία στο κεφάλι του κομιστή κατά την διάρκεια του πολέμου και συχνά στην κορυφή είχαν λοφίο από ουρά αλόγου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κράνος (περικεφαλαία) προέρχεται από την Κόρινθο. Η τέχνη της κατασκευής του ήταν παρόμοια με την τέχνη κατασκευής μεταλλικών σκευών και απαιτούσε μεγάλη δεξιοτεχνία. H κορινθιακή περικεφαλαία είναι χαρακτηριστική διότι κάλυπτε ολόκληρο το κεφάλι και τον λαιμό με σχισμές για τα μάτια και το στόμα, ενώ είχε και παραγνάθους.\u003c\/span\u003e\u003c\/div\u003e","brand":"Brass \u0026 Marble","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":46478564032841,"sku":"2006000863","price":199.0,"currency_code":"EUR","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/products\/Agalmatidio_143.jpg?v=1680759723"},{"product_id":"ancient-thebes-shield-two-coloured-pendant-in-silver-925","title":"\u003ctc\u003eΑσπίδα Αρχαίου Νομίσματος Θήβας Δίχρωμο Κολιέ σε Ασήμι 925°\u003c\/tc\u003e","description":"\u003ctc\u003e\u003cp data-start=\"132\" data-end=\"185\"\u003e\u003cstrong data-start=\"132\" data-end=\"185\"\u003eΚολιέ εμπνευσμένο από το αρχαίο νόμισμα της Θήβας\u003c\/strong\u003e\u003c\/p\u003e\u003cp data-start=\"187\" data-end=\"414\"\u003eΕμπνευσμένο από το εμβληματικό σχέδιο της ασπίδας που απεικονίζεται στο αρχαίο νόμισμα της Θήβας (379–338 π.Χ.) στη Βοιωτία, το ιδιαίτερο αυτό κολιέ αποτυπώνει την αισθητική και τη συμβολική δύναμη της αρχαίας ελληνικής τέχνης.\u003c\/p\u003e\u003cp data-start=\"416\" data-end=\"602\"\u003eΤο μοτίβο της Βοιωτικής ασπίδας, σύμβολο ισχύος και προστασίας, αποδίδεται με καθαρές γεωμετρικές γραμμές, δημιουργώντας ένα διαχρονικό κόσμημα που συνδυάζει ιστορία και σύγχρονο design.\u003c\/p\u003e\u003cp data-start=\"604\" data-end=\"825\"\u003eΚατασκευασμένο από υψηλής ποιότητας μέταλλο με επιχρυσωμένο φινίρισμα, το κόσμημα ξεχωρίζει για την κομψότητα και τη λεπτομέρειά του, καθιστώντας το ιδανικό τόσο για καθημερινή χρήση όσο και για πιο ιδιαίτερες εμφανίσεις.\u003c\/p\u003e\u003c\/tc\u003e","brand":"Silver 925° \u0026 Silver 925° Gold-Plated","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":54151770177865,"sku":"2006003588","price":260.0,"currency_code":"EUR","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0270\/6718\/7255\/files\/shield-necklace.png?v=1775557146"}],"url":"https:\/\/artpointpapasotiriou.gr\/el\/collections\/hellenic-warfare-armor.oembed","provider":"ARTPOINT PAPASOTIRIOU","version":"1.0","type":"link"}